ЗА РОДИТЕЛИ

РОДИТЕЛИ, АКО ВАШЕТО ДЕТЕ НЕ УМЕЕ ДА НАПРАВИ НИШТО САМО, ВИНОВНИ СТЕ ВИЕ!

Имам три деца и мојата сопруга веќе 15 години е наставничка. Од нејзиното искуство во образованието, можам да кажам дека го заклучив следното: ние одгледуваме генерација на деца кои ќе бидат целосно неспособни да реализираат било каков успех во модерниот свет. Ги учиме да бидат егоцентрични и да се откажуваат, често и пред да се обидат.

 

наставник
Затоа сакам во неколку кратки лекции на родителите да им го пренесам сето она што сум го научил низ дружењето со наставниците.

Родители, вие не им сте најдобар другар на вашето дете, вие им сте родител!

Вашата задача е на овие деца да им всадите високи морални начела и да ги научите правилно да се однесуваат во светот во кој живееме. Премногу родители кои сум ги сретнал не ја сфаќаат оваа улога и мсилат дека родителите на децата треба да им бидат прво пријатели, а потоа родители.

Ова е огромна грешка. Најдобриот пријател е личноста која се радува на вашите успеси и која ве поддржува во тешките моменти, но не и некој кој е одговорен за вашите постапки и однесување. Во тоа е разликата и затоа е потребно пред се` да бидете родител.

Ако вашите деца не умеат ништо да направат сами, виновни сте вие, а не тие

Ако постои нешто што е карактеристично за модерните родители, е тоа што веднаш откако децата ќе речат дека не можат нешто сами, родителите без многу размислување го прават за нив. На тој начин не им помагаме на децата, туку само воспитуваме генерација која ќе се откаже истиот момент кога ќе наиде на препрека.

Неуспехот е дел од растењето и созревањето и децата треба да научат да се соочат со него; да паднат, а потоа и самите да станат, да ги истресат ногавиците и да се обидат повторно. Покажете му на вашето дете како нешто треба да направи, тргнете се и оставете го да се обиде сам. Сигурно ќе биде побавен отколку вие, помалку ефикасен, но тоа е дел од учењето и растењето. Секој пат кога ќе ги поттикнете да направат нешто сами, ќе биде подобро од претходниот. Но ако никогаш не им дадете шанса, никогаш нема ни да научат.

Нема ништо повеќе што би го изнервирало наставникот како дете што не сака ни да се обиде да ја исполни задачата. Сепак, наставниците тоа го гледаат секој ден во училницата, а за тоа се виновни родителите кои ги научиле децата дека некој друг треба да ги прави задачите наместо тие.

Морате да ги поддржите вашите деца, но и морате да им дадете поддршка и на нивните наставници

Многу родители се научени дека нивната задача е да ги поддржат своите деца. И тоа е апсолутно точно. Но, голем дел од нив забораваат уште една важна работа – одговорноста да ги поддржат наставниците во нивната работа. Тоа значи дека секогаш треба да побарате совет за однесувањето и образованието на детето и да слушате што наставникот кажува за вашето дете. Верувале или не, однесувањето на детето дома може да е сосема различно од однесувањето на детето на училиште.

За голем број родители не важи фактот што наставниците се професионалци. Тоа што сите сме оделе на училиште не значи дека сме експерти за образование. Ако го уништувате авторитетот на наставникот пред детето, ако му се спротиставувате, вие на вашето дете му испраќате порака дека неговиот наставник не вреди да биде почитуван.

Кога наставникот нешто ќе каже, не треба да се вртите кон детето и да го прашате: „Вистина е ова?“. Можеби ви се чини дека на тој начин го вклучувате детето во комуникацијата, но она што всушност го прашувате е дали наставникот ја кажува вистината или не. Со тоа покажувате дека не му верувате се` додека не потврди вашето дете.

Не очекувајте наставниците да ја работат и вашата работа во процесот на образованието на детето

Многу родители се уверени дека обврска на училиштето е нивното детет да научи за сите животни лекции кои треба да ги знае. Вистина е дека и училиштето има важна улога, меѓутоа вие сте тие кои треба да ја имате главната улога. Родителите се оние кои ја носат одговорноста за доброто или лошото однесување на своето дете.

Вашата работа е да бидете добар пример за децата и да ги научите животните лекции кои треба да ги знаат. Наставникот може да ги дополни лекциите, но родителите се оние од кои децата треба да учат. Затоа бидете им добар модел за примерно однесување.

Како да препознаеш дислексија?

Када можемо да говоримо о дислексији?

Дислексични поремећај се јавља око седме, а у неким случајевима га је могуће дијагностификовати и око шесте године живота. У случају деце која имају виши степен интелигенције дислексија може да буде маскирана, тако да овај поремећај не буде уочљив на узрасту од шест-седам, већ почиње да се увиђа тек на каснијим узрастима од девет, или чак десет година.

Постоје деца која постижу добре резултате и имају високе оцене из свих осталих предмета осим из матерњег језика из ког једва успевају да добију прелазну оцену. Како би помогли детету родитељи узимају приватне часове, али се често дешава да и поред напора приватног професора дете и даље има тешкоће у писању диктата или читању. Обично је родитељима потпуно необјашњиво како њихово интелигентно и способно дете може да има одличан или врло добар успех у другим предметима док из језика не може да заслужи ни прелазну оцену. Ако би дете код кога се јавља овакав проблем одвели на консултације са школским психологом, дијагностичка процена би непогрешиво гласила: дислексија.

Постоји читав низ јасних симптома који нам помажу да установимо дислексију. Уколико уочимо ове показатеље потребно је обратити се специјалисти који ће одговарајућим поступцима помоћи детету да превазиђе тешкоће. Важан и охрабрујући податак представља чињеница да се у пракси показало да терапијски поступци који су усмерени на превазилажење дислексије имају висок проценат успешности. Постоји пет услова који треба да буду испуњени да бисмо са сигурношћу могли да тврдимо да је реч о дислексији:

1. Тешкоће у писању и читању – ове тешкоће се односе на прављење грешака које су карактеристичне за децу нижег календарског узраста.

2. Просечно развијена интелигенција – дислексија је поремећај вербалних способности које се односе на писање и читање, а не вербалних способности у целини, или интелектуалних способности уопште. Када проблеми у стицању ових вештина постоје код деце са оштећењима, рецимо деце са Дауновим синдромом, тада не можемо говорити о дислексији већ о интелектуалној заосталости.

3. Слабији успех у овладавању вештинама читања и писања – дислексично дете спорије напредује у развијању ових способности у односу на своје вршњаке.

4. Слабији успех из матерњег језика у односу на остале школске предмете – као што је претходно наглашено, да бисмо са сигурношћу тврдили да се ради о дислексији, а не о неком другом поремећају, морамо претходно утврдити да дете има бар просечно развијене интелектуалне способности. Просечно развијена интелигенција омогућава детету да упркос проблемима у писању и читању адекватно овлада другим областима као што су математика или историја.

5. На старијим узрастима дислексија доводи до дефицита у разумевању – тешкоће у писању и читању доводе до тога да ће дете, када се у старијим разредима буде сусрело са сложенијим градивом, имати проблем да га разуме, а самим тим имаће проблем и да га научи.

Како препознати дислексију?

Карактеристичне грешке које прави дислексично дете, како у писању, тако и при читању текста су:

Инверзија: састоји се у замени места слова унутар једног слога. На пример, уместо речи “воде”, дете ће прочитати или написати “овде”.

Омашке: састоје се у пропусту да се изговори или напише неко слово. То слово се може налазити на почетку, у средини или на крају речи. На пример, дете ће уместо “пролази” написати или изговорити “полази”.

Транспозиција: односи се на премештање одређеног слова из једног слога у други па уместо речи “лавабо” дете чита или пише “лабаво”.

Бркање слова: дете може да има проблем и са разликовањем слова која се слично пишу (м и н, д и б…). Такође, постоји могућност и да помеша слова која се слично изговарају, било да је место артикулације слично (т и д, б и п…) или различито (ф и з, т и ц).

Додавања: дете спонтано додаје слова која не постоје у речи; на пример “обалак” уместо “облак”.

Генерализација: када се одређен слог понавља више пута него што је то случај у оригиналној речи – “хипопопотамус” или “ферарари”.

Салата од речи: када су слова у речи потпуно испремештана.

Тескоће да се речи споје односно раздвоје при писању на адекватан начин. На пример, дете ће написати реченицу у оваквој форми: “Во лимдаи дему шко лу.”

Хиперанализа: када дете раздваја слогове унутар реченице. На пример: “По јео сам ја бу ку.”.

Писање “у огледалу”: на пример, извртање репа слова Ј на десну уместо на леву страну. До шест и по година се овакво извртање слова сматра нормалним, међутим, уколико се јави на каснијем узрасту можемо га дијагностификовати као поремећај.

Премештање слогова: када се мењају места слоговима у речи, па уместо “чоколада” пише или чита ” кочолада”.

Грешке у граматичкој структури реченице: Овакве грешке се сматрају нормалним код деце која одрастају у средини у којој се књижевни језик не употребљава у свакодневној комуникацији. Међутим, када се оваква одступања јаве код деце која одрастају у срединама у којима је употреба књижевног језика уобичајена, тада ову појаву можемо узети као показатељ поремећаја.

Дисграфија: односи се на то дете успева да препозна појединачна слова када чита, али није способно да их коректно напише.

Када се говори о интензитету, као и код сваког другог поремећаја тако и код дислексије, постоји дугачак континуум који се протеже од најлакшег (који врло често може да остане потпуно непримећен) до најтежих облика који утичу на интелектуални и афективни развој детета.

Може се направити груба класификација по којој би се различити облици дислексије условно сврстали у три категорије. О најлакшем облику дислексије говоримо када се ради о детету нижег узраста које испољава тешкоће везане искључиво за домен читања и писања. Нешто тежи облик који бисмо могли да назовемо умереним дислексичним поремећајем манифестује се код деце на старијем узрасту тако што се јављају тешкоће у вербалном изражавању, што узрокује проблеме у учењу школског градива. Најтежи облик овог поремећаја констатујемо онда када симптоми дислексије почињу штетно да утичу на друге аспекте живота детета; када проблеми које дете има при писању и читању почињу да имају негативан утицај не само на учење, већ на интелектуални и емоционални аспект у целини.

Прилажемо један од скупова питања за родитеље и наставнике који логопеди користе у откривању раних симптома дислексије код школске деце . Уколико је ваш одговор на већину ових питања ДА, било би мудро да потражите савет стручњака.

Да ли вам се чини да се дете често збуњује, а не знате зашто? ДА НЕ

 

Да ли је дете непостојано, недовољно упорно у раду? ДА НЕ

 

Да ли има тешкоћа да запамти више инструкција истовремено? ДА НЕ

 

Да ли прави “чудне” грешке у писању и читању? ДА НЕ

 

Да ли дете има проблема при преписивању са табле, из књиге или свеске? ДА НЕ

 

Да ли има тешкоће при раду математичких задатака? ДА НЕ

 

Да ли је труд који дете улаже у рад много већи у односу на резултат који постиже? ДА НЕ

 

Да ли испољава изузетно спретност у одређеним аспектима, док је у другим изузетно неспретно? ДА НЕ

 

Да ли се често понаша као “главни кловн у разреду”, а вама се чини да није заиста срећно? ДА НЕ

 

Да ли вам се чини да вас дете апсолутно не слуша док говорите? ДА НЕ

 

Да ли имате утисак да је претерано нерадно и незаинтересовано? ДА НЕ

 

Да ли вам се чини да је често несконцентрисано? ДА НЕ

 

Да ли је збуњено у простору и времену, посебно у одређивању смерова лево-десно? ДА НЕ

 

Да ли је дете много успешније у усменом него у писменом изражавању? ДА НЕ

 

Уколико на основу свега што је наведено помислите да ваше дете можда пати од дислексије, обрадите се специјалисти који ће проценити да ли постоји поремећај и применити адекватне терапијске третмане, уколико је то потребно. Овај проблем никако не треба преувеличавати, али не треба му прилазити ни сувише олако јер треба имати на уму да у основи дислексије може да постоји и значајна емоционална компонента, као и да превиђање постојања овог поремећаја може штетно да утиче на образовање детета у каснијим узрастима.

Занимљиво је да су многе особе, које су у свом животу оствариле изванредан успех на професионалном плану, патиле од дислексије; Алберт Ајнштајн, Исак Њутн, Винстон Черчил, Волт Дизни или Џон Ленон су само неки од њих. Јос интересантније је да су међу особама које су се суочавале са тешкоћама ове врсте били и светски познати писци као што су Ернест Хемингвеј, Марк Твен, Ханс Кристијан Андерсен, Агата Кристи, Луис Керол…Ови људи су, као и било која друга особа са дислексијом, имали тешкоће у суочавању са неразумевањем околине и проблемима у школи, али управо њихова дела јесу охрабрење за сву децу која пате од дислексије као и њихове родитеље; ови примери показују да дислексија не представља трајну кочницу у интелектуалном развоју већ тешкоћу коју је могуће превазићи са успехом.

Аутор: Небојша Јовановић

http://zelenaucionica.com/kako-prepoznati-disleksiju/

СликаОдЕкранот

Упатство за родители – најава во Е-дневник

ЗОШТО ДЕЦАТА МАНИПУЛИРААТ СО РОДИТЕЛИТЕ?

Кога бебето има некоја незадоволена потреба, тоа се чувствува непријатно и плаче. Плачењето е сигнал дека ги повикува родителите да ја задоволат неговата потреба. Затоа сите мали деца ги доживуваат родителите, пред се, мајките, како лица кои кога нив им е непријатно тие да направат нешто да им биде пријатно, објавува порталот detinarije.com.

ЈАС СУМ МОИТЕ ЖЕЛБИ

Меѓутоа, во втората година од животот, детето покрај потребите има и желби. Разликата меѓу потребите и желбите е огромна: ако потребата не е задоволена долго време, загрозено е преживувањето, а ако не е задоволена желбата, само е непријатно. Меѓутота, детето не знае за оваа разлика, објаснува психотерапевтот д-р Зоран Миливојевиќ.

Дополнителен проблем е што детето не се разликува себеси од своите желби. Кога родителите одбиваат да му исполнат некоја желба, детето тоа го разбира како родителот да го отфрлува. А кога имате две или три години, најважна работа на светот е мама да ве сака. Затоа сите деца, кога ќе им се постави граница, кога родителите одбиваат да му исполнат некоја желба, реагираат како да настапила катастрофа. Затоа родителот, покрај тоа што му ги одбива желбите, мора јасно да покаже љубов, така детето да има чувство дека е прифатено и сакано.

СУДИР НА БИОЛОШКОТО И ОПШТЕСТВЕНОТО

Задача на родителите е да го подготват детето за самостоен живот во човековото општество. За да ја постигне таа цел, родителот мора на детето да му постави граници. Тоа значи дека одбива да ги исполни желбите на детето и не му дозволува некои однесувања. Родителот тоа мора да го прави за да го социјализира детето, да го подготви за живот во општеството. А тоа подразбира конфликт: судир на желбите на детето и волјата на родителите. Во основа, тоа е судир на биолошкото и општественото. Во овој судир родителот мора да покаже дека е посилен, така детето мора да се подреди и да прифати дека возрасниот е тој кој поставува правила и кој веќе знае за опасностите на овој свет.

Во прво време детето ќе се чувствува отфрлено, бидејќи ќе верува дека неисполнувањето на неговите желби е негација на љубовта, а подоцна ќе сфати дека родителот не му ги исполнува желбите бидејќи го сака. Поради многу позитивни последици, многу значаен момент во развојот на детето е кога тоа ќе сфати дека конфликтот и љубовта одат заедно. А до тоа најлесно ќе дојде ако родителот јасно му покажува љубов од една страна, а од друга страна го дисциплинира и му поставува јасни граници.

ПРВИ МАНЕВРИ

Додека не се случи тоа, детето кое се чувствува отфрлено ќе се бори против родителската волја. Инаетот се појавува веќе во неговата втора година, а ако не успее и тоа, главно оружје на детето во конфликтите со родителите е емоционално изнудување. Манипулацијата е свесен маневар, кога некој има скриена цел, а емоционалното изнудување е обид за предизвикување на одредени емоции кај друго лице за дополнително да го мотивираме да направи нешто што не сака да направи. Типични чувства кои дополнително ја мотивираат жртвата на емоционално изнудување се вина, должност, страв, сожалување и слично. А веќе мало дете од две години може да сфати кои чувства му се исплатуваат во семејството, бидејќи придонесуваат за тоа родителот да му попушти и на крај желбите на детето да бидат остварени.

ВИДИ КОЛКУ СУМ ТАЖЕН

На пример, ако детето покажува дека е многу тажно и силно плаче, тоа на родителите им покажува дека е несреќно кога родителите не му ја исполнуваат желбата. Пораката е: Види колку сум тажен, како можеш да ме гледаш вака несреќен ако ме сакаш? На тој начин кај родителите се обидува да произведе чувство на сожалување и вина. Ако родителот навистина ги почувствува тие чувства и му попушти на детето, тоа ќе научи дека секој следен пат мора да постапи така за на крај да го добие тоа што го сака. Вака може да настане шема која детето и родителите ќе ја повторуваат во текот на детството, но која ќе остане на репертоарот на детето и кога ќе порасне. На ист начин може да се обиде да изнуди исполнување на важни желби од својот емотивен партнер или од своето дете.

Исто така, дете во конфликт може емоционално да изнудува така што ќе ги отфрли родителите. Неговата порака е: Ако ти не ме сакаш мене, не те сакам и јас тебе.
Бидејќи многу современи родители се плашат дека детето ќе престане да ги сака, кога ќе го видат тоа тие попуштаат и му ги остваруваат желбите на детето.

АКО НЕ МОЖЕ СО ДОБРО…

Ако емоционалното изнудување не дава резултати, детето може да стане физички насилно. Малите деца можат тоа да го покажат така што ќе ја шутнат, изгризаат или изгребаат мајката која одбива да му ја исполни желбата.

Затоа е најдобро на децата да се постават граници на време, а вистинско време е веќе во средината на втората година. Ако тоа родителот го пропушти, обично ќе попушта се до адолесценција кога проблемот ќе биде поголем. Современите модели на воспитување кај родителите не дозволуваат строгост и казнувања, придонесуваат за тоа да бидат немоќни се поголем број на родители, а дека синдромот на разгалено дете е се поприсутен и се поголем проблем.

ЗАСИЛЕТЕ ГИ СЛАБИТЕ ТОЧКИ

Разгалените тинејџери целата своја интелигенција и своите заклучоците на долгогодишното психолошко проучување на сопствените родители ќе го примени кога ќе сака да оствари некоја важна желба. Постојат неколку типични екстремни закани кои ги упатува на родителите, што ќе се случи ако не му ја исполнат желбата: дека ќе се убие, дека ќе избега од дома, дека ќе почне да продава дрога, да се проституира, дека ќе оди да живее кај другиот родител, ако се разведени.

Во сите овие состојби, родителот е во внатрешене конфликт меѓу краткорочните и долгорочните последици. Ако попушти на детето, тој краткорочно ја решил ситуацијата, но долгорочно поставува модел на однесување според кој детето во секоја идна состојба ќе го примени истиот маневар. И затоа на родителите им предлагаме, при првиот обид на манипулација, односно емоционално изнудување, тоа да го конфронтираат и јасно да кажат што ќе направат во тој случај.

Ако детето веќе е разгалено, а родителот попустлив, тогаш родителот мора прво да ја промени својата внатрешна логика која е негова слаба точка, поради која попушта на детето. Ако тоа не го направи, не помагаат совети, бидејќи нема да ги применува доследно. Затоа во случај на разгалени тинејџери, кои прават проблеми најдобро родителот да поразговара со некој експерт за воспитување на деца. Одлична литература е и книгата на новозеландскиот експерт Најџерл Лате – Тинејџери, како да им се постават граници и да се зачуваат нервите.

Majka i dete

ПЕТ СОВЕТИ КАКО ДА ОДГЛЕДАТЕ БЛАГОДАРНО ДЕТЕ

Една од потешките задачи на родителот е да го научи детето да биде благодарно и да ја искажува благодарноста.

Појавата на егоцентричност и себичност е нормален процес во развојот на секое дете. Сепак постојат некои работи кои можете да ги правите секојдневно со цел вашето дете го усвои моделот на благодарност во своето однесување.

Бидете добар пример

Вашите деца секогаш гледаат како вие се однесувате и усвојуваат таков модел на однесување. Заради тоа секојдневно искажете благодарност на глас за се што имате во животот. На пример можете да кажете нешто како: „ Јас сум исцрпена, затоа што работата денеска навистина ми беше тешка, но благодарна сум дека имам работа па можеме да купиме се што ни е потребно“ или „Да и се заблагодариме на баба што доаѓа да ни помогне во куќата, додека јас сум на работа“.

Исто така важно е децата преку ситни работи да се потсетуваат да бидат благодарни за се што имаат. Зборувајте им работи како: „Зарем ние не сме среќни што имаме топли кревети?“ или „Толку е убаво да се облече чиста облека секое утро“ или „ Беше толку мал кога ја доби оваа играчка и многу е забавно што се уште играш со неа“.

Развивање емпатија кај децата

Подарување на стари играчи или непотребни работи во добротворни цели, но и волонтерска работа ги учи децата за тоа дека постојат луѓе кои се помалку среќни од нив и дека сите ја делиме одговорноста едни за други. Подгответе храна за бездомници, придружете се на некој хуманитарен марш, помогнете му на некој повозрасен сосед, посетете Дом за стари лица.

Исто така научете ги децата да помогнат во заштита на животната средина со пешачење или со возење велосипед, а не со возење автомобил на куси релации. Штедете ја водата и струјата. Посетете депонија за да ги запознаете децата на лошите ефекти од отпадот.

Научете ги децата да мислат глобално

Важно е децата да го разберат својот живот во глобален контекст. Дури тогаш децата стануваат свесни за поголемиот дел на светот кој ги опкружува, тие на најдобар начин ќе го ценат својот мал дел.

Аргументирано критикувајте

Ако детето ве праша дали можете да купите уште една играчка иако веќе ги има многу, прашајте го: „Дали таа играчка навистина е потребна? Зарем не мислиш дека претеруваш?

Бидете благодарни

Навистина, многу луѓе во вашиот живот заслужуваат благодарност. Речете „благодарам“ ако некој ви ослободи клупа во паркот, речете „благодарам“ кога некој ќе го задржи лифтот за да влезете, речете „благодарам“ кога купувате наутро леб во пекара итн.

Заблагодарете му се на чистачот на улици, лекарот, полицаецот, најблиските пријатели и роднини или на омилениот фудбалски тим.

Не заборавајте да им се заблагодарите на своите деца кога добро се однесуваат, а особено кога ќе направат нешто убаво за некој друг. Истражувањата покажаа дека избирањето на вистинските зборови го поттикнуваат детето да прави добри работи. 

Majka i dete

Share

 Она што би сакал секој учител да го знаете

 

Сте се запрашале некогаш колку е важен вашиот однос со учителот на вашето дете за неговото успешно школување? За да полесно минувате низ школските маки, еве што би сакале учителите сите родители да знаат.

1. Не мора се‘ да биде совршено

Учителите порачуваат дека постои голема шанса родителите да стекнат впечаток дека тие не ја вршат работата на начин на кој очекувале. Можеби нема да им се допаднат некои правила, на пример количината домашни задачи. А ако не е тоа проблем, може да ги мачат некои други работи како бучните момчиња во одделението поради кои нивната мирна и повлечена ќерка не се чувствува пријатно. Сите родители се грижат поради една мала работа и очекуваат дека школската година ќе донесе многу проблеми, а поради тоа сакаат веднаш да се поправи се‘. Но, понекогаш децата мораат сами да ги решаваат своите проблеми и учителите ќе ги стават пред нови предизвици, а тогаш ќе се чувствуваат непријатно. Тоа сигурно ќе доведе до збрка во нивните мали животи, но истовремено ќе ги научи како да се соочат со проблемот и да го решат. Во вистинскиот свет тоа се секојдневни ситуации па детето некогаш и самото ќе заклучи што треба да прави или ќе му се обрати на учителот. Малите животни училишта секој ги минува на свој начин и треба да му дозволите на учителот да се снаоѓа со тоа во школо, а вие за тоа сте задолжени дома.


2. А кога е потребна ваша помош?

Можеби звучи контратидкторно, но во некои случаи учителите ќе побараат помош од родителите. Дури и најискусните учители зад кои имаат години и години работа со деца, понекогаш нема да бидат сигурни во што е проблемот, па ќе ве повикаат на разговор. Децата често кријат информации од родителите и учителите во разни ситуации па можно е во школо едно да се случува, а родителите за тоа не знаат ништо или имаат сосема друга слика. Ако на пример забележите дека вашето дете дома се однесува поинаку, а ништо не се сменило, можеби причината е во школото и секако треба да го упатите учителот во тоа. Можеби се работи само за тоа дека детето тешко ги совладува обврските, па му треба помош и поинаков распоред, а не сака да го каже тоа бидејќи се срами.

3. Сите грешат

Кога вашето дете во нешто ќе погреши, задржете ја желбата да го заштитите од последиците кои мора да ги сноси и немојте тоа да го барате од учителот. Децата се деца и малите грешки, несакани зборови или однесување се дел од секое растење. Но, кога тоа ќе се случи мораат да сносат последици за да научат животна лекција и следниот пат попаметно да ја проценат ситуацијата. Ако секогаш го браните детето пред да ја чуете другата страна, му правите огромна услуга.
4. На кој начин го фалите своето дете?

Родителите грешат кога им зборуваат на децата дека се паметни мали глави, бидејќи тогаш мислат дека нема задача која не можат точно веднаш да ја решат и престануваат да се трудат. Уште поголем проблем е кога ќе дојдат до ѕид и доживеат неуспех, па не им е јасно како тоа се случило. Учителката и едукаторка Керол Двек за „Хавингтон пост“ истакнува дека секогаш е подобро да се пофали детето за трудот кој го вложува во одредени задачи и да се нагласи дека поради тоа има добар успех во школо.

5. Проблеми со учителите

Ако имате проблем со учителите, тоа кажете им го на нив, не на детето. Учителите како сите останати, прават грешки за кои не се свесни. Поради тоа треба да им кажете ако детето е незадоволно од нешто и дирекно со нив да го решите проблемот. Во идеални услови детето може да го советувате само да разговара со учителот и да проба да го реши проблемот, но ако повторно се пожали, задачата останува на вас. Детето можеби во страв и непријатност пред поинаков вид авторитет нема да знае јасно да каже што го мачи, па ќе е потребна ваша интервенција.

Стидљиво дете

Уобичајен

Стидљивост може да буде део дететовог карактера, наследни фактор, али и пролазна фаза у његовом одрастању…

Overly-shy-kid

Стидљивост се често третира као комбинација страха, привидне (не)заинтересованости за околину, повученост у сопствени свет… Говор стидљивих особа (има их и одраслих, не само деце) је тих, спор, колебљив, понекад дрхтав. Код сасвим мале деце, у узрасту до три године, манифестује се као спуштање погледа, сисање прста, одбијање комуникације. Чешћа је код деце која су јединци, која су од рођења навикла да су у центру пажње одраслих. У вршњачком окружењу она постају збуњена, јер ту важе другачија правила понашања. Потребно им је време да савладају вештину комуницирања са вршњацима. Са друге стране, стидљиво или повучено дете биће омиљено код наставника у школи. Оно не “прави” несташлуке, одбија ризике, нико не мора да га опомиње да буде послушно или мирно на часу. Међутим, стидљивост се у данашњем друштву све више препознаје као мана, тачније – недостатак упорности, амбиција… и свих оних за успех неопходних способности.

ГРАНИЦА. Родитељима се увек препоручује да не инсистирају да дете буде одраз њихових сопствених амбиција, да буду свесни његових могућности и да га само усмеравају уз благо подстицање. Међутим, одредити границу између дететове природе, тј. толеранције на његову природу и онога што треба да усмеравате је веома тешко.
Односно, уколико ваше дете у предшколском узрасту избегава другу децу или тешко склапа познанства, то још увек није поуздан знак стидљивости. Са првом социјализацијом (за неку децу је то вртић, а за неку основна школа) ова ће се особина променити. Наиме, када успе да се навикне на свој вртић или школу, оно ће моћи успешно да контактира у свом окружењу, а његова стидљивост више неће постојати као проблем.
Међутим, уколико ваше дете изразито избегава другу децу и одрасле, упорно ћути и када му се постави отворено питање, не жели ни контакт погледом, ако има нападе беса или плача када су друга деца у близини, ако одбија одлазак у парк, играоницу или било које друго место где ће боравити деца… његова стидљивост заслужује вашу пуну пажњу. На жалост, овако бурно изражена стидљивост прети да озбиљно утиче на оптимални социјални развој вашег детета.
“Опасне” реченице
Када свом стидљивом детету кажете: “Престани да црвениш”, “Опет муцаш…“, додатно ћете га постидети. Такође, немојте тражити кривца. Ако пред дететом коментаришете да је оно стидљиво, јер је, на пример, “повукло”, наследило ову особину од породице свог оца ви, заправо, потенцирате генетско наслеђе. Дете ће тада стећи утисак да је то неко непроменљиво стање, део породичне традиције. Тако ћете утицати да се оно помири са негативним осећањем себе, спречити га да се развија. Свака оштра реч погоршава осећање стидљивог детета које има у односу на самог себе. Избегавајте критике и свако ругање, подсмешљиве или ироничне називе.

САМОСТАЛНОСТ. Од најранијих дана учите дете да има своје обавезе. Оне ће бити примерене његовом узрасту, мењаће се са његовим одрастањем и постепено постајати све сложеније. Наиме, када уместо њега обављате његове задатке, код детета се може развити став да оно само за обављање тих задатака није способно. Ове обавезе не тичу се само кућних послова или хигијенских навика, већ и одређених правила понашања. Тако ћете, на пример, са четири године тражити од њега не само да спрема иза себе своје играчке, већ и да каже „Добар дан“ када сретне некога кога познаје.

СОЦИЈАЛНЕ ВЕШТИНЕ. Ваше дете не познаје социјалне вештине јер нема искуство које у развијању социјалних односа имате ви. Научите га “магичним” реченицама, примереним његовом узрасту. Односно, када га подстичете да оно учини први корак у некој игри са вршњацима, уз реченицу: “Могу ли и ја да се играм са вама?”, увелико утичете на развој његовог самопоуздања. Чак и уколико га друга деца одбију у игри, ваше дете је премостило велику препреку првог контакта и побољшало слику коју има о себи. У сопственим очима, после овог корака биће храбрије, одлучније, самосталније.Shy Student Hiding Behind Note Cards During Class Presentati

ВРШЊАЦИ. Омогућите детету што више сусрета са његовим вршњацима, а ви покушајте да га у овим приликама што више остављате да се сналази само у решавању потенцијалних конфликата. Ви будите подршка и неко ко “ускаче” када оно не може самостално да се избори, али је од огромне важности да му дозволите барем покушај за самостално решавање сукоба. Наиме, уколико у предшколском и касније основно-школском узрасту деца не науче да се изборе са својим проблемима и стресовима, неће то савладати ни када буду старији и имали неке друге, можда веома озбиљне проблеме. Такође, ако навикенте дете да ви решавате његове сукобе оно не може да развије сугурност у себе и није способно за комуникацију када ви нисте присутни.

Извор: http://www.yumama.com/

Advertisements

2 comments on “ЗА РОДИТЕЛИ

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s